*όπου lui=εκείνος
Επειτα απο μακροχρόνιες ενδοσκοπικές περιπλανήσεις, ατελείωτες ώρες παρατήρησης του κόσμου τούτου καθώς και εξαντλητικές συζητήσεις σε γυναικεία "καφενεία", κατέληξα στα εξής συμπεράσματα:
Συμπέρασμα Α- Δύο είναι τα πράγματα που χωρίζουν τη γυναικεία φύση απο την τελειότητα...
Το ένα είναι οι ορμόνες (και δεν νομίζω πως χρειάζεται παραπάνω ανάλυση!)
Το δεύτερο είναι *εκείνος*
Με τον όρο *εκείνος* αναφέρομαι βέβαια στο άλλο φύλο, με το οποίο άρρηκτα συνδεδεμένη είναι η ζώη κάθε γυναίκας. Αν βάλουμε μια παρένθεση και προσπαθήσουμε να τους βάλουμε όλους μέσα, σίγουρα δε θα χωρέσουν...πχ (ο πατέρας, ο αδελφός, ο νηπιακός έρωτας, ο δάσκαλος, εκείνος που θέλαμε και δεν, εκείνος που μας ήθελε και δεν, το αφεντικό, ο γείτονας, ο συνάδελφος, εκείνος που μας έκανε μανάδες, ο διερχόμενος, ο σύντροφος, ο μέντορας, ο γιός...και...και)
Ολοι αυτοί οι *εκείνοι* λοιπόν είναι που συνοδεύουν τη ζωή μας κάνοντάς μας ευάλωτες ο καθένας τους για άλλους λόγους (εσ...
Σχόλια
μερσί για την ιδέα και το φοβερό λινκ, what a blog!
YΓ εφτιαξα υγρό σαπούνι από εξτρα ελαιόλαδο, θέλει λιγο ρετους ακόμη..
καλημέρα!
Χαίρομαι που σου άρεσε το blog. Περιμένω με αγωνία το post για το υγρό σαπούνι γιατί η μπάρα είναι καλή αλλά λίγο μπελαλίδικη!
Όσο για το σαπουνοδιαγωνισμό, στείλε email να σου πω τις ιδέες μου ;-)
είναι δυνατόν το υγρό σαπούνι να είναι λιγότερο μπελαλίδικο;-)
βαζεις τα armaniα στη κατάψυξη;-)
πολυ ωραια συμβουλη!
kiki ?
και τα γκουτσι στο ψυγειο?
καλά το προτεινόμενο μπλογκ ειναι υπέροχο!
Σε προσκαλώ στους ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ μου
Καλή σου μέρα
Θα πήγαινε ν' ανάψει ένα κερί.
Το ύφος του θα διόρθωνε εις συντετριμmένον
με βήματα μικρά θα έμπαινε, διστακτικά
και με σκυφτό κεφάλι.
Θα έκανε μια κίνησιν φιλήματος
προς την εικόνα-
όμως χωρίς να ακουμπήσει στο γυαλί-
μετά δυο τρία βήματα οπίσω
κάνοντας ταυτοχρόνως το σημείον του σταυρού.
Ύστερα ήταν το κερί' για να τ' ανάψει
σήκωμα του κεφαλιού (να μην καούμε κιόλας),
στερέωσις του κεριού στο μανουάλι
κι υπόκλισις μετρία προς το ιερόν.
Σ' αυτήν τη στάση πέντε ως δέκα δευτερόλεπτα
με το σιαγόνι ν' ακουμπά στο στέρνον
κι ύστερα έξοδος ως είχε μπει-
αθορύβως.
Μα το κυριότερο είναι το πρόσωπο να κρύβονταν.
Α! Να! Θα πήγαινε την ώρα
που το σκοτάδι πέφτει λίγο λίγο
ενώ τα φώτα δεν ανάβουνε ακόμα'
στο μισοσκόταδο
το πρόσωπο σχεδόν καθόλου δε θα φαίνονταν.
Γιώργης Χολιαστός