Πάλι για λάδια θα σας πω. Δε φταίω, τους έχω αδυναμία, είναι τόσο καλλυντικά αλλά και τόσο εύκολα στη χρήση τους (ούτε ανακατέματα, ούτε γαλακτοματοποιητές, ούτε συντηρητικά προβλήματα, όπως οι κρέμες) και υπάρχουν τόσα πολλά που ένα από αυτά σίγουρα θα ταιριάξει ακόμα και στα λιπαρά δέρματα. Η νέα μου ανακάλυψη λοιπόν είναι το λάδι από κουκούτσι δαμάσκηνου ( Prunus domestica seed oil ). Παράγεται από το εσωτερικού το κουκουτσιού του δαμασκηνού Agen της Γαλλίας και έχει άρωμα πικραμύγδαλου! (είμαι φαν). Χρησιμοποιείται τόσο στη μαγειρική και (φώτο από εδώ ) ζαχαροπλαστική (ένα κέικ ή μια τάρτα αμυγδάλου σκέφτομαι με διακαή πόθο) όσο και στην κοσμετολογία. Περιέχει περίπου 70% ολεϊκό και 20% λινολεϊκό οξύ ( διαβάστε εδώ για την καλή τους επίδραση στην υγεία ) και βιταμίνες Α και Ε, απορροφάται χωρίς να αφήνει λιπαρότητα, ενυδατώνει, θρέφει, έχει αντιοξειδωτική δράση, ενισχύει την παραγωγή κολλαγόνου και βοηθάει στην ανάπλαση του δέρματος. Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε στην βάση ελαίω...
Σχόλια
μερσί για την ιδέα και το φοβερό λινκ, what a blog!
YΓ εφτιαξα υγρό σαπούνι από εξτρα ελαιόλαδο, θέλει λιγο ρετους ακόμη..
καλημέρα!
Χαίρομαι που σου άρεσε το blog. Περιμένω με αγωνία το post για το υγρό σαπούνι γιατί η μπάρα είναι καλή αλλά λίγο μπελαλίδικη!
Όσο για το σαπουνοδιαγωνισμό, στείλε email να σου πω τις ιδέες μου ;-)
είναι δυνατόν το υγρό σαπούνι να είναι λιγότερο μπελαλίδικο;-)
βαζεις τα armaniα στη κατάψυξη;-)
πολυ ωραια συμβουλη!
kiki ?
και τα γκουτσι στο ψυγειο?
καλά το προτεινόμενο μπλογκ ειναι υπέροχο!
Σε προσκαλώ στους ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ μου
Καλή σου μέρα
Θα πήγαινε ν' ανάψει ένα κερί.
Το ύφος του θα διόρθωνε εις συντετριμmένον
με βήματα μικρά θα έμπαινε, διστακτικά
και με σκυφτό κεφάλι.
Θα έκανε μια κίνησιν φιλήματος
προς την εικόνα-
όμως χωρίς να ακουμπήσει στο γυαλί-
μετά δυο τρία βήματα οπίσω
κάνοντας ταυτοχρόνως το σημείον του σταυρού.
Ύστερα ήταν το κερί' για να τ' ανάψει
σήκωμα του κεφαλιού (να μην καούμε κιόλας),
στερέωσις του κεριού στο μανουάλι
κι υπόκλισις μετρία προς το ιερόν.
Σ' αυτήν τη στάση πέντε ως δέκα δευτερόλεπτα
με το σιαγόνι ν' ακουμπά στο στέρνον
κι ύστερα έξοδος ως είχε μπει-
αθορύβως.
Μα το κυριότερο είναι το πρόσωπο να κρύβονταν.
Α! Να! Θα πήγαινε την ώρα
που το σκοτάδι πέφτει λίγο λίγο
ενώ τα φώτα δεν ανάβουνε ακόμα'
στο μισοσκόταδο
το πρόσωπο σχεδόν καθόλου δε θα φαίνονταν.
Γιώργης Χολιαστός