Ενα βραχιολι ειναι παντα,ενα ευκολοφορετο κοσμημα.Στολιζει το χερι μας ολες τις ωρες της ημερας και σηματοδοτει τις κινησεις μας την ωρα που μιλαμε.Ειναι πολυ γοητευτικη η εικονα μιας γυναικας που ενω μιλαει η πινει τον χυμο της , αφηνει να διαγραφεται ο καρπος της στεφανωμενος απο ενα βραχιολι που τραβαει το βλεμμα των συνομιλητων της. Φυσικα απαραιτητη προυποθεση ειναι το βραχιολι,οπως αλλωστε και καθε κοσμημα, να εναρμονιζεται με τα ρουχα μας ,με την εποχη και την ωρα της ημερας που το φοραμε. Δεν μπορουμε ας πουμε να φοραμε ενα φαντεζι βραχιολι με εντονα χρωματα και στοιχεια, σε σοβαρα meetings η σε συναντησεις με υψηλα προσωπα.Αυτο το ειδος του φαντεζι κοσμηματος θα το φορεσουμε στην πλαζ ή σε μια βραδυνη free εμφανιση μας το καλοκαιρι ,σε μια εξοδο μας .Επισης απαραιτητη προυποθεση για να φορεσουμε ενα βραχιολι ειναι τα περιποιημενα χερια και νυχια.Εδω προτεινονται πολλα αγνα υλικα για να φτιαξετε απο πιλινγκ μεχρι κρεμες χεριων ,ετσι ωστε τα χερια μας να ειναι απαλα,λεια και αρ...
Σχόλια
μερσί για την ιδέα και το φοβερό λινκ, what a blog!
YΓ εφτιαξα υγρό σαπούνι από εξτρα ελαιόλαδο, θέλει λιγο ρετους ακόμη..
καλημέρα!
Χαίρομαι που σου άρεσε το blog. Περιμένω με αγωνία το post για το υγρό σαπούνι γιατί η μπάρα είναι καλή αλλά λίγο μπελαλίδικη!
Όσο για το σαπουνοδιαγωνισμό, στείλε email να σου πω τις ιδέες μου ;-)
είναι δυνατόν το υγρό σαπούνι να είναι λιγότερο μπελαλίδικο;-)
βαζεις τα armaniα στη κατάψυξη;-)
πολυ ωραια συμβουλη!
kiki ?
και τα γκουτσι στο ψυγειο?
καλά το προτεινόμενο μπλογκ ειναι υπέροχο!
Σε προσκαλώ στους ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ μου
Καλή σου μέρα
Θα πήγαινε ν' ανάψει ένα κερί.
Το ύφος του θα διόρθωνε εις συντετριμmένον
με βήματα μικρά θα έμπαινε, διστακτικά
και με σκυφτό κεφάλι.
Θα έκανε μια κίνησιν φιλήματος
προς την εικόνα-
όμως χωρίς να ακουμπήσει στο γυαλί-
μετά δυο τρία βήματα οπίσω
κάνοντας ταυτοχρόνως το σημείον του σταυρού.
Ύστερα ήταν το κερί' για να τ' ανάψει
σήκωμα του κεφαλιού (να μην καούμε κιόλας),
στερέωσις του κεριού στο μανουάλι
κι υπόκλισις μετρία προς το ιερόν.
Σ' αυτήν τη στάση πέντε ως δέκα δευτερόλεπτα
με το σιαγόνι ν' ακουμπά στο στέρνον
κι ύστερα έξοδος ως είχε μπει-
αθορύβως.
Μα το κυριότερο είναι το πρόσωπο να κρύβονταν.
Α! Να! Θα πήγαινε την ώρα
που το σκοτάδι πέφτει λίγο λίγο
ενώ τα φώτα δεν ανάβουνε ακόμα'
στο μισοσκόταδο
το πρόσωπο σχεδόν καθόλου δε θα φαίνονταν.
Γιώργης Χολιαστός